مقدمه

برای اینکه بدانیم حزب چیست ،کدام پدیده اجتماعی را حزب می نامیم ، مکانیزم عملکردش چیست ، چرا به وجود می آید ، در چه شرایطی رشد می کند و  آن مشخصاتی که یک حزب سیاسی را می سازند و در واقع وجه تفکیک حزب از سازمان، محفل ،انجمن و یا گروه های فشار، کدام کیفیات تشکلی به نام حزب هستند  و همچنین وظیفه تاریخی آن چیست. ابتدا باید تعریفی از طبقه اجتماعی داشته باشیم .

طبق آموزه های مارکسیستی، طبقه اجتماعی انعکاس انسانی روابط مشخص تولیدی در جامعه است . خوشبختانه این تعریف به اندازه کافی گویا و روشن هست که نیازی به حاشیه نویسی نداشته باشد . درنتیجه جایگاه اجتماعی انسان ها در جامعه بر اساس موقعیت شان نسبت به ابزار تولید مشخص می شود . عده ایی مالک ابزار تولید هستند و عده ایی مالک نیستند و برای زنده ماندن باید نیروی کار خود را بفروشند . به کسانی که در عرصه اقتصاد نیروی کار خود را می فروشند کارگر می گویند . باید توجه کنیم که مارکس مزد بگیر عرصه اقتصاد را کارگر می داند ،نه هر کسی را که به نحوی مزد یا پاداشی را به صورت اقساط از سیستم حاکم دریافت می کند .

طبقات اجتماعی برای کسب سیادت و برتری سیاسی به نهادی سازمان ده نیاز دارند که مبارزاتش را نهادینه، متشکل و رهبری کند در عین حال اندیشه سیادت طبقاتی مربوطه را تولید کند . در دوران ما سرمایه داری با احزاب لیبرال و ... به کسب این هژمونی نایل شده است . طبقه سرمایه دار خود را از حزب اش جدا نمی داند و حزب همواره در کار متشکل کردن طبقه است . و از آنجا که اندیشه سیادت آن را تولید می کند عملا جزیی از آن طبقه محسوب می شود و نه نهادی جدا از طبقه که کار سازمان دهی طبقه را کنترات گرفته باشد!!

حزبِ طبقهء کارگر

در مورد طبقه کارگر هم وضع به همین منوال است . با این تفاوت که احزاب کارگری مشخصات و عملکرد شان از احزاب بورژوایی متفاوت است . حزب طبقه کارگر نیز درصدد کسب سیادت طبقاتی ست و برای این مهم باید مبارزات طبقه را سازمان دهی  و اندیشه مبارزه طبقه کارگر را تولید کند .

اگر در اوائل قرن گذشته تریدیونیونیسم (اتحادیه گرایی) حرکت خود به خودی و گرایش درونی طبقه کارگر به حساب می آمد ،امروزه با گذشت بیش از ۱۵۰ سال از سنت کمونیستی با مبارزات و رهبری احزاب کمونیستی مختلف در طول تاریخ بشر و پیروزی هایی ولو کوتاه مدت ، دیگر کمونیزم به حرکت خود به خودی و درونی طبقه کارگر تبدیل شده و اتحادیه گرایی عملا به ابزار دولت ها برای مقابله با ایجاد احزاب کمونیستی تبدیل شده است .

ولی کمونیست کیست؟" کمونيستها آن بخشى از از پرولتاريا هستند که منافع پرولتاريا را بر عليه مالکيت خصوصى بورژوائى بطور کلى و کل نظام سرمايه‌دارى در تمام وجوه آن نمايندگى ميکنند"

کمونیزم جریانی در جنبش طبقه کارگر است که برای کسب سیادت طبقاتی طبقه کارگر مبارزه می کند و نه تنها در تئوری که در عمل هم شیوه مبارزاتی متفاوتی از احزاب بورژوایی دارد . و حزب کمونیستی "نماينده متشکل کمونيسم به مثابه يک جريان متمايز و مشخص در جنبش طبقه کارگر است." حزب طبقه باید برای مبارزه از تشکل لازم و استواری در ادامه مبارزه برخوردار باشد .تا اینجا نتیجه این می شود که حزب از طبقه جدا نیست بلکه قسمتی از خود طبقه است که وظیفه رهبری و نمایندگی منافع کل طبقه را به عهده دارد .

به نظرم تا همین جا برای فتح باب کافی باشد و ادامه بحث با دخالت دوستان علاقه مند شکل بگیرد .

تنها یک نژاد آنهم نژاد انسانی . جوابی ست به شعار فدرالیست ها و ناسیونالیست های رنگارنگ ،ناسیونالیسم عظمت طلب هم می تواند آن را جوابی در مقابل خود بداند . ولی بیانیه ۲۰ آذر  دوبار اعلام شد . یکبار به صورت بیانیه و یک بار به صورت پرچم در ۲۲ آذر . این دو روز توسط یک نیرو و یک خط فکری ایجاد شدند .

این بیانیه با تشخیص صحیح توازن قوا ، می تواند راهنمای خوبی برای مشخص کردن خط جنبش اعتراضی در ایران باشد . جریان چپ سوسیالیست جامعه نشان داد برای همه معضلات جامعه راه حل انسانی دارد .

زنده باد سوسیالیزم

بحثی درباره پورنو گرافی و حمایت مردها از این "صنعت" در سایت زنانه ها ، توسط مهشید مطرح شد که منهم در حد یک کامنت نظرم را گفتم ، مهشید هم لطف کرد و جوابی به کامنت من داد . ولی چون به نظرم بحث جالبی آمد ترجیح دادم جواب جوابیه مهشید را این جا بیاورم . اصل نوشته را می توانید در اینجا ببینید

مهشید عزیز
خوشحالم که از نظر فکری نزدیک هستیم . ولی اینکه در دموکراسی غربی هم مردان این جوری فکر می کنند را ، باید به حساب ایراد دموکراسی گذاشت، وگرنه باید به حساب جنس خراب مردها بگذاری ، که آن وقت نتیجه اش می شود "جنبش ضد مرد" که از نظر ماهوی با جنبش ضد زن تفاوتی ندارد، چرا که جفتشان جنبش های ضد انسانی هستند. چرا دموکراسی را آنقدر مقدس فرض می کنی که حاضری به خاطر آن به انسان ها(در این جا مرد ها) مشکوک باشی . در مورد قانونی کردن فحشا هم یک توضیح به ذهنم می رسد :
برچیده شدن فحشا مستلزم برچیده شدن نظام سرمایه داریست .چون فحشای سازمان دهی شده که تجارتی پر سود است ، بر پایه نیاز اقتصادی انسان بنا شده و در کنار آن تن فروشی نیز بازار خود را پیدا میکند. حتما می دانی طعمه های باند های فحشا زن ها و مرد هایی هستند که از ناچاری به این کار تن می دهند (با کمی دقت در کارگران این صنعت متوجه حضور پر رنگ تر ملیت هایی می شوی که اوضاع نابسامان اقتصادی دارند). همان نظری که خواهان قانونی شدن فحشا است  آن را در نظام سرمایه داری مطرح می کند زیرا در این نظام نمی توان فحشا را ریشه کن کرد . ولی به گواه آمار های نتیجه قانونی کردن فحشا ،در همین نظام ، در اروپا ، مصادیق ستم به زنان تن فروش بسیار کمتر شده است . برای مثال نتایج قانونی کردن فحشا استفاده از خدمات منظم بهداشتی ست و همچنین اتحادیه داشتن و .... . ولی ظاهرا تو فحشا را با پرنو گرافی یکی می دانی . زیرا خواست قانونی کردن فحشا را با پرنوگرافی یکی گرفته ایی ، در صورتی این فرض غلط است . اگر دقت کنیم  ، فحشا همام "تن فروشی" ست ولی پرنوگرافی "تجارت سکس" است یا "سازمان دهی فروش سکس" که  همان تفکر آن را محکوم می کند . این دو تفاوت های عمده ایی با هم دارند . پس کسی که موافق قانونی شدن فحشا در نظام سرمایه داریست را نمی توان به حمایت از پرنوگرافی متهم کرد.
توضیح: من نه از حزب خاصی حمایت می کنم و نه در مقام حمایت از منصور حکمت هستم . فقط خودم را چپ و کمونیست می دانم و از این ایده حمایت می کنم .

ممنون از توجهتان

به دوستانی که در زمینه خبر رسانی جنبش دانشجویی فعالند ،

دو روز پس از مراسم پرشکوه ۲۰ آذر ، با آن بیانیه فوق العاده اش مراسمی در دانشگاه تهران برگزار شد . قرار بود فقط دعوای خودی ها باشد . قرار بود دفتر تحکیم غر و لند هایش را به انجمن اسلامی با روش های دموکرات منشانه بیان کند . ولی اتفاقی که افتاد چیز دیگری بود . جلسه به کنفرانس برلین تشبیه شد و داغ دل اصلاح طلب ها را تازه کرد .دشتبانی گفت : "با ديدن اين صحنه به ياد كنفرانس برلين افتادم و كاري كه كمونيست‌ها با آقاي يوسفي اشكوري و آقاي گنجي انجام دادند." از طرفی پرچم ها و بنر هایی که دانشجوها بالا بردند هم چیزی را نشان می داد که در برنامه هیچ کدام از طرفین دعوای خودی ها نبود .پرچم هایی  که بالا رفتند : "«آزادي، برابري»" ، "نان آزادی برای همه" ، "آزادی زن برابری همگان" که خصلت نمای جنبش کمونیزم کارگری ست .

ولی یک سوال مهم اینجا بدون جواب می ماند: چرا سایت ها و فعالین خبر رسانی که در عرصه جنبش دانشجویی فعالند ، مثل سایت آشوب ، کانون اشتراک ، سایت تشکل و یا کانون امروز خبر این روز را اعلام نکردند ؟ چرا این پرچم ها را برافراشته نگه نداشتند؟ شاید معتقدند این پرچم ها مال ما نیست؟ آن جا جای ما نبود ! یا معتقدند نیروهای چپ در آن مراسم حضور نداشتند ! من می پرسم پس چه کسی این پرچم ها را بلند کرد؟ دانشجویی که  پرچم «آزادي، برابري» را بلند کرده به کدام جنبش تعلق دارد؟ آیا نباید از او حمایت کرد؟

این ها سوالاتی ست که دوستان فعال در عرصه خبر رسانی باید پاسخ دهند . این آخرین جریانی نیست که در آن ، در دل مراسم انجمن اسلامی و دفتر تحکیم پرچم «آزادي، برابري» بالا می رود . آیا قرار است تمام چنین مراسمی از سوی دوستان خبر رسان مسکوت بماند؟

امید وارم دوستان احساس مسئولیت کنند و وارد این بحث بشوند و موضع خود را اعلام کنند .

با احترام

میلاد عزیز اساس سرمایه داری سود است . چون به خاطر همین سود حاضر است انسان ها را نابود کند  . اساس یعنی بنیان یعنی فلسفه وجودی .اساس آن مشخصه ای از پدیده هاست که برای حفظ اش می توان از سایر چیزها گذشت . همان طور که برای سود از انسانیت و حتی جان انسان ها می گذرند . اگر طبق گفته تو بخواهیم قضاوت کنیم هر ساختاری که در جامعه انسانی برپا شود اساسش انسان است . چون با انسان ها سرو کار دارد . حتی اگر مثل فیلم های هالیوود ربوت ها بر انسان حاکم شوند ، چون انسانی باید باشد تا ربوت ها بر آن حاکمیت کنند ، پس اساس آن ساختار ربوتی هم انسان است . یک مثال دیگر : با روش تو می توان نتیجه گرفت اساس شغل گاو داری گاو است چون باید گاوی باشد تا شغل گاو داری هم باشد ، ولی کسی به خاطر شخص گاو گاو دار نمی شود بلکه به خاطر سود این شغل است که گاوداری می کند .و گاوهای نر اضافی را به سلاخ خانه می فروشد.

 ولی نکته مهم تر اینست که اشاره منصور حکمت در این جمله ، همان طور که قبلا هم گفتم "انسانیت" است نه "راس انسانی".

***

مجید جان باز تکرار می کنم تکیه این بحث منصور حکمت به مبحث فتیشیزم کالایی و از خود بیگانگی ست . شما مطالبی که مطرح می کنی بیشتر درباره دوران گذار و مسائل مربوط به آن است برای وارد شدن به این بحث باید از در دو بحثی که گفتم وارد شوی . منظورم اینست که مطالبی که گفتی به خودی خود ممکن است درست باشند . ولی ربطی به قضیه ما ندارند .  مثلا درست می گویی که در دوران سوسیالیستی هنوز زندان و ... هست ولی توجه کن انسان ها را نه به خاطر انسان بودنشان بلکه به خاطر همان ماهیت طبقاتی شان (که سوسیالیزم باید از بینش ببرد)به زندان می اندازند .تو می گویی"صحبت از حقوق مساوی و انسان به طور عام چیزی جز آشتی طبقات ، یعنی رویزیونیسم نیست" .اتفاقا صحبت از حقوق مساوی همیشه نشان دهنده انسان گرایی مارکسیزم بوده حتی در همین نظام سرمایه داری.خواست حقوق برابر برای انسان خواستی رویزیونیستی نیست مجید جان! اگر حرف تو درست باشد که باز هدف سوسالیزم می شود سلطه طبقاتی ، حالا گیرم طبقه کارگر در حالیکه هدف سوسیالیزم حذف طبقات است . حتی دیکتاتوری پرولتاریا (اکثریت)در جهت حذف طبقات و ایجاد حقوق مساوی برای همه است

صحبت از انسان به طور عام به دور از ماهیت طبقاتی و تلاش برای رسیدن به این موقعیت هدف سوسیالیزم است مجید جان . اگر از عملکرد های نظام سرمایه داری سخن بود ، بله حرف تو درست بود ولی سخن از نظامی ست که تلاش می کند ماهیت طبقاتی را حذف کند .

ماهیت طبقاتی انسان مربوط به دوران سرمایه داری ست و سوسیالیزم تلاش می کند آن را با ماهیت انسانی جایگزین کند .

***

توضیحاتی درباره خود جمله : "سوسیالیزم جنبش باز گرداندن اختیار به انسان است" وقتی منصور حکمت می گوید جنبش یعنی کاری که در حال شدن است و وقتی می گوید باز گرداندن ،یعنی چیزی که در دورانی سلب شده ، و حال سوسیالیزم جنبشی ست برای اعاده این چیز سلب شده . جمله خیلی پیچیده ایی نیست . منظور حذف یا نادیده گرفتن مکانیزم های طبقاتی در ساختار سرمایه داری نیست . به زمان جمله توجه کنید . این جمله مربوط به دوران حاکمیت سوسیالیزم است . یا به عبارتی سوسیالیزم را در کار از بین بردن ماهیت طبقاتی انسان ها می داند.

مصطفی می گه:

 "نمی توان بدون در نظر گرفتن تعلقات طبقاتی گفت : "سوسیالیزم جنبش بازگرداندن اختیار به انسان است". زیرا برای تحقق سوسیالیسم باید اختیارات بورژوازی سلب شود."

من با اجازش جمله اش را اینجوری می نویسم :

به دلیل اینکه برای تحقق سوسیالیسم باید اختیارات بورژوازی سلب شود و با توجه به تعلقات طبقاتی نمی توان گفت  سوسیالیزم جنبش بازگرداندن اختیار به انسان است .

مصطفی جان راستش من متوجه منظورت نشدم . هر جوری این سه گذاره را کنار هم گذاشتم و به قول امروزی ها چیدمان های مختلف را آزمودم فایده ای نداشت . لطفا بیشتر توضیح بده . چه جوری از دو گزاره اول نتیجه آخر را گرفته ایی ولی :

سلب شدن اختیارات بورژوایی منافاتی با باز گرداندن اختیار به انسان توسط سوسیالیزم ندارد .و تازه اگر بپزیریم که در سوسیالیزم به سمت حذف طبقات و در نتیجه حذف تعلقات طبقاتی پیش می رویم باز اشتباه نتیجه گیری مصطفی بیشتر معلوم می شود .

میلاد عزیز باور کن چشمام داره از حدقه در میاد و دیگه نمی تونم تایپ کنم اگر اجازه بدی فردا نظرم رو درباره  کامنت تو می دم.

در وب لاگ نسل فردا بحثی در قسمت کامنت ها پیش کشیده شد که من یک طرف آن بحث بودم . با اجازه فواد شمس و بقیه دوستان کامنت های مربوط به این بحث رو از اونجا کپی میکنم  و اینجا میذارم و دوستان رو دعوت می کنم که این جا به این بحث بپردازیم ،

بحث از جایی شروع شد که:   بیانیه دانشجویان که در روز ۲۰ آذر در دانشگاه تهران توزیع شد، و در آن راه حل مصائب جامعه بشری را به ساختاری ارجاع داده که مبنایش انسانیت است ، من را به یاد این جمله از منصور حکمت انداخت "اساس سوسیالیزم انسان است" و ...

"دوستان عزیز
توجه تان را به بیانیه پایانی تجمع دانشجویان در 20 آذر جلب می کنم . یک نسخه از این بیانیه نیز در سایت آشوب در لینک زیر موجود است .
http://www.ashoob.com/article.aspx?id=250
(ناگفته نماند مرجع من برای مشاهده این بیانیه سایت آشوب نبوده است)
اهمیت این بیانیه بیشتر از آنی ست که به عنوان یک خبر در قسمت اخبار گنجانده شود و بعد از 2 روز فراموش شود .
بیانیه ایی کاملا کمونیستی که برای معضلات جامعه راه حل های مشخص ، زمینی و سوسیالیستی دارد . راه حل را در ساختاری می بیند که اساسش انسان است نه سود و سرمایه .
"اساس سوسیالیزم انسان است"
حتما ببینید و نظر بدهید
نوید امانی"

***

"عابر

دوست گرامی نوید امانی
من هنوز بیانیه را ندیدم. به زودی اینکار را خواهم کرد. شما در اطلاعیه تان نوشتید اساس سوسیالیزم انسان است. میتونم خواهش کنم بفرمائید اساس کاپیتالیسم و یا فئودالیسم چه کسی یا کسانی و یا چه موجوداتی است؟    "

***

"دوست گرامی عابر عزیز
اساس کاپیتالیزم انسان نیست بلکه سود است . همانطور که می دانید برای کسب سود بیشتر و افزایش سرمایه از کشتن و خونریزی انسان ها ابایی ندارد . اساس جامعه سرمایه داری بر مالکیت و سود مقدس بنا شده . ساختار جامعه برای کسب ارزش افزوده سازماندهی می شود و نه بر اساس رفاه ، سعادت و خوشبختی و آرامش انسان .
جنگ ها ، بی کار سازی ها و تمام مصائبی که به خاطر افزایش سود در نظام سرمایه داری به بشر تحمیل می شوند نشان از آنست که این نظام بر اساس سعادت بشری سازمان دهی نمی شود .
تنها سوسیالیزم است که ساختار تولید اجتماعی را بر اساس رفاه و سعادت بشری سازمان می دهد . تولید را بر اساس نیاز جامعه نه بر اساس سود تنظیم می کند .
ممنون از سوالتان

در ضمن یک نسخه از بیانیه 20 آذر را که مستقیما از دانشگاه به دستم رسیده را می توانید در آدرس وب سایت من ببینید
ارادتمند نوید امانی"

***

"میلاد

دوست گرامی
نوید امانی

جدا از اختلافات اساسی من و شما یک انتقاد به بیانیه 16 آذر دارم:

روز دانشجو را ما نباید روزی برای انقلاب بپنداریم , در واقع این روز به هیچ وجه " دریچه ی ورود به انقلاب" نیست!

مانباید دچار توهم باشیم چرا که اصولاَ جنبش دانشجویی ( خود به تنهایی ) توان و پیگیری لازم برای به سرانجام رسانیدن انقلاب را ندارد.

از درون 16 آذر , انقلابی سر بر نخواهد آورد.
به اعتقاد من این روز تنها روزیست برای اعتراض و آشکار ساختن آن و چه خوب است که هر روز را تبدیل به 16 آذر یا 1 مه یا 18 تیر کنیم.
این بیانیه با همه ی نکات قوتی که داتشت مالامال بود از توهم نسبت به این روز.

اما در مورد این جمله :
" اساس سوسیالیسم انسان است "
به اعتقاد من اساس کاپیتالیسم نیز انسان است چرا که آن چیزی نیست به جز بهره کشی انسان از انسان.

با تشکر    "

***

"عابر

نويد گرامي
تا اينجا متوجه شدم که اساس کاپيتاليسم سود است. اما يک کاپيتاليست خواهد گفت که اساس سود هم انسان است. يعني تا انسان وجود نداشته باشد که بتوان استثمارش کرد و سود و ارزش افزونه کسب کرد، کسب سود غير ممکن مي شود. در نتيجه يک کاپيتاليست ميتواند بگويد اساس کاپيتايسم انسان است و انسان اساس سود آوري براي کاپيتاليسم است. حال شما به من کمک کنيد تا اگر يک کاپيتاليست اين سؤالات را از من پرسيد بتوانم جواب قانع کننده اي به او بدهم.
با تشکر"

***

""اساس سوسیالیزم انسان است سوسیالیزم جنبش بازگرداندن اختیار به انسان است ...تفکر بورژوايى يعنى انسان سلب هويت شده، انسان از خودبيگانه، انسانى که تمام مشخصات ويژه و کيفيات فردى خاص او از او تکانده شده و لذا ميتواند بصورت يک "راس" انسان به محمل زنده اين يا آن رابطه اقتصادى و نقش توليدى تبديل بشود. خريدار يا فروشنده يک کالاى معين" منصور حکمت
شاید جمله کامل کمک بیشتری به باز شدن قضیه بکند
تکیه این بحث به مفهوم فتیشیزم کالایی در آموزهای مارکس است . ساختاری که در آن "انسان واسطه جاندار در مبادله کالاهاى بيجان است" اساس و هدف نظام نمی تواند انسان باشد . در این ساختار انسان قسمتی از وجود خود را به عنوان کالا در معرض مبادله قرار می دهد و همواره نسبت به جایگاهش در نظام تولیدی قضاوت می شود و هویت کالایی جانشین هویت انسانی می شود . این نظام هدفش رفاه و آسایش انسان ها نیست .
دوستان گرامی مثل اینست که بگوییم اساس نظام آپارتاید نژادی هم انسان است چون تا انسان نباشد نمی توان آپارتاید نژادی اعمال کرد این مثال برای فاشیزم هم صادق است : تا انسان نباشد نمی توان انسانی را کشت !! ولی فاشیزم و تبعیض نژادی نظام های انسانی ای هستند؟ واساس خود را انسانیت انسان قرار می دهند؟
هدف و مبنا ی عملکرد هیچ کدام از این ها انسانیت انسان ها نیست . در عوض سوسیالیزم قرار است این هویت از دست رفته را به انسان برگرداند و " تصميم با انسانها است و نه با بازار و انباشت و ارزش اضافه. اين، يعنى رهايى کل جامعه از قوانين کور اقتصادى، شرط رهايى فرد و اعاده انسانيت و خودويژگى انسانى هر فرد است"
منظور از انسان در این جمله یک "راس انسان" بی هویت نیست.
ارادتمند نوید امانی"

***

"مصطفی

نمی توان بدون در نظر گرفتن تعلقات طبقاتی گفت : "سوسیالیزم جنبش بازگرداندن اختیار به انسان است". زیرا برای تحقق سوسیالیسم باید اختیارات بورژوازی سلب شود."

***

"میلاد

نوید گرامی

با درود

دوست عزیز
اساس کاژیتالیسم از این جهت انسان است که در آن مسئله ی سود انسانی از انسان دیگری مطرح است.
در آپارتاید , انسانی را بر انسان دیگر مرجح می سازند.

اساس همگی اینها انسان است منتها تفاوت عمده ای که با سوسیالیسم دارند این است:
سوسیالیسم برابری و آزادی حقیقی انسانها را به ارمغان می آورد.
فئودالیسم وجه رجحان انسان ها را از طریق رنگ پوست به طور تقریبی از بین برد و به جای آن مذهب را استوار ساخت. سرمایه داری مذهب را تقریباَ از بین برد و به جای آن تمکن را گذاشت.
سوسیالیسم همه ی این ها را نابود می کند و به جایشان انسان بودن را می نشاند.

پس اگر اساس سرمایه داری سود است , سود ماشین از انسان نیست بلکه منظور سود انسان از انسان است.

با تشکر"

خب کار کپی پیست تمام شد قول می دم یا همین امشب یا فردا به آخرین کامنت ها جواب بدم . چون بحث خیلی خوبیه . امیدوارم همه بحث ها همین جوری منطقی پیش بره.

نوید

کمتر از یک ماهه که من به وب لاگ ها سر می زنم . 

 به جز داشتن یه پی سی و اتصال اینتر نت و البته یک انگیزه قوی و حرفی برای گفتن وب لاگ داشتن ملزومات دیگه ای نداره .

ترجیح می دم محیطی رو که بهش وارد شدم اول ارزیابی کنم .

بعد از این مدت حالا می تونم وب لاگ های موجود رو به ۲ دسته اصلی تقسیم کنم :

اول وب لاگ های غیر سیاسی که عموما خاطرات شخصی نویسنده ست . بعضی از این وب لاگ ها فوق العاده هستند و شاید نوع جدیدی از ادبیات رو وارد زبان فارسی دارند می کنند

دوم وب لاگ های سیاسی . منتظر نوع سوم نباشید !

     این گروه شامل چندین زیر گروهه

     ۱- وب لاگ های فمینیستی : اکثرا توسط زن های جوان نوشته می شن . زن هایی که از شدت  نظام مرد سالار و ضد زن موجود در ایران به تنگ اومدن و خواهان آزادی زن و برابری هستند . البته فمینیزم  یک طیف رو در بر می گیره ، از چپ تا راست . ممکنه بعضیا شکایت کنن که ما فمینیستیم ولی سیاسی نیستیم . جواب من اینه: چیزی که توسط قدرت سیاسی حاکم سرکوب می شه نمی تونه غیر سیاسی باشه .

    ۲- وب لاگ های چپ و مارکسیستی ، که تعدادشون زیاده .معمولا توسط دانشجوها و کلا جوان تر ها نوشته می شن .  این ها هم یک طیف دارن از چپ تا راست . انواع سوسیالیست ها تو این زیرگروه پیدا می شن .

  ۳-وب لاگ های اصلاح طلبها ،معروف ترینش مال حاج آقا ابطحییه . به نظر می رسه تعداد این تیپ وبلاگ زیاد نباشه

 شاید هم بشه این لیست رو طولانی تر کرد .

از روی تعداد وب لاگ های هر زیر گروه می شه به شدت فشار و برندگی تیغ سانسور حکومت روی اون قشر جامعه پی برد . به خاطر همین مثلا طیف راست حکومت کمتر وب لاگ داره چون نیازی بهش نداره و به ترتیب تعداد وب لاگ های فمینیستی و چپ و مارکسیستی زیادتر از بقیه هستن .علاوه بر فشار و سانسور از طرف حکومت موجود ،می شه به فشار متقابل  این اقشار اجتماعی به حکومت و پتانسیل موجود در اون اقشار هم پی برد . یعنی جنبش آزادی زن و چپ انقلابی در ایران نیرو های بالقوه ایی هستند که دارن بالفعل می شن.

من تصمیم دارم عموما به دو گروه اول مجموعه سیاسی ها بپردازم و تا جایی که می تونم از نقدشون کوتاهی نکنم . همه ما مزایای نقد رو می دونیم . زیر گروه سوم هم حسابش با کرامالکاتبینه ... .البته ناگفته نمونه تعداد زیادی از وب لاگ های فمینیستی خودشون رو اصلاح طلب می دونن . ولی این مشکلی برای کار من ایجاد نمی کنه .

چند روزیه که تو وبلاگ فواد شمس بحث های داغ و به نظر من جالبی که زمینه اکثرش چپ و مارکسیزم و این جور چیزاست در گرفته . من هم شرکت فعالی داشتم . همش با خودم فکر کردم "فواد آلان چه حسی داره از اینکه اینجوری از وب لاگش استفاده می کنیم و پرش می کنیم " . البته امیدوارم خیلی دل خور نشه .دیروز تعداد کامنت هایی رو که خودم نوشته بودم رو شمردم ، متوجه شدم از هر ۳ کامنت تقریبا یکی ش مال منه . این بود که با خودم فکر کردم یه وب لاگ درست کنم . البته این یکی کمی با اونیکی فرق می کنه .

نمی خوام درباره نقش وب لاگ ها و جایگاه شون داستان سرایی کنم . ولی تا همین جا فهمیدم این عرصه برای طیف خاصی ، هم در دسترسه و هم برای همونا حرف می زنه . وب لاگ های چپ و مارکسیستی رنگارنگی هم این وسط به وفور پیدا می شن که هر کدوم برداشت خودش رو از مارکسیزم داره . من هم شاید تو همین دسته بگنجم . ولی قصدم اینه که بیشتر از طریق نقد نظرات موجود به ارائه نظرات خودم بپردازم . کاری که مارکس و انگلس کردن (اما اونجا کجا ... اینجا کجا...!!) امیدوارم هم موفق باشم و هم مشکلی پیش نیاد!!